1940’lı yıllar… O zamanlar İngiliz toprağı Somali’de doğan Mahmood Mattan büyük umutlarla İngiltere’ye gelmiş ve Galler bölgesinde bir kâğıt fabrikasında işçi olarak çalışmaya başlamıştır.

O dönemler İngiltere’ye dışarıdan göç dalgası başlamıştır, zira birer birer bağımsızlığını kazanan İngiliz sömürgelerinde on binlerce insana İngiliz pasaportu verilmiştir ve bu insanlar, idare İngilizlerin elinden çıkınca İngiltere’nin yolunu tutmuştur. Mahmood da aynı dönemlerde büyük umutlarla İngiltere’ye gelmiştir.

Ülkeye yabancıların gelmesiyle birlikte bunu savunanlar ve karşı çıkanlar olmuştur. İşte Mahmood’un şanssızlığı yabancı düşmanlarının çok olduğu ve içten içe bu insanlara kin besleyenlerle dolu bir bölgeye gelmek olmuş. O kadar iyi niyetliymiş ki insanların kötü niyetlerini hep iyiye yormuş hüsn-ü zan yapmış. Ona çatık kaşla bakanlara gülümsemiş. Onların bir Afrikalıdan beklemedikleri medeniyet örneği göstermiş, bu ülkeyi sevmiş ve benimsemiş.

1947 yılında Laura Williams adında Galli bir kız ile tanışmış ve çok geçmeden evlenmiş. Laura, Mahmood’un insanlığından son derece etkilenmiş ve etrafındakilere ‘bana bir insan gibi, bir kraliçe gibi davranıyor’ diyormuş. Gerçekten de Mahmood dünyada eşine az rastlanılır insanlık örneği gösteriyormuş. Son derece nazik ve tatlı bir insanmış ama Laura ile evlenmesi hem Somali hem İngiliz toplumunda hoş karşılanmamış, zira toplum sertliği ve hoşgörüsüzlüğü marifet sayan üstelik bundan gurur duyan insanlardan oluşuyormuş.

Mutlu günler çok sürmemiş. Etraftaki insanlar Laura ile dalga geçmeye, başından kovalarla sular boşaltmaya, hakaret etmeye ve ‘zencinin kapatması’ şeklinde kötü sözler sarfetmeye başlamış. Belki de bunlar kötü birşeylerin habercisi gibi başlarından eksik olmamış. Laura sabretmiş, aldırmamış. Mahmood ise insanların onun hakkında kötü şeyler düşündüğüne ihtimal veremeyecek kadar saf ve temiz kalpli bir insanmış. Öyle ya namusu ile çalışıp geçimini sağlayan bir insana kim ne yapabilir?

1952 yılının Mart ayı… Lily Volpert isimli bir tefeci boğazı kesilerek öldürülür. Bir kişi olay mahallinde Mahmood’u gördüğünü söyler. Mahmood olaydan birkaç saat sonra apar topar tutuklanır, mahkemesi yapılır. Görgü tanığı bir kişinin “Ben, onu olay mahallinde gördüm.” demesi ve Mahmood’un eskiciden alınma ayakkabısındaki kan izleri o dönemin mahkemesinde suçlu bulunması için yeter de artar bile. Eylül 1952 yılında infaz edilir. Artık bu dünyadan bir Mahmood eksilmiştir. O, onun gibilerin yaşadığı dünyaya gitmiştir.

Zaten hapishanede karısına da söyler, “Bu insanlar beni öldüreceklerse bu onlar benim canımı almak istedikleri için değil, Allah beni yanına istediği içindir.” Evet, işte bu kadar saf ve temiz düşünceli insan…

1952 yılının Eylül ayında vatanı Somali’nin sıcak ikliminden binlerce kilometre ötede yağmurlu bir günde Cardiff hapishanesinde asılır bu insan. Mahmood’un yaşamı sona ermiştir; ama karısı Laura’nın hayatında yeni bir dönem başlayacaktır.

O günden sonra tam 46 yıl, karısı Laura Mattan bu insanın suçsuz olduğunu ve ırkçı bir önyargı ile mahkûm edildiğini anlatır. Mahkemeden mahkemeye koşar. Hakkını arar.

Aradan geçen 46 yıl sonunda Mahmood’un suçsuzluğu kanıtlanmıştır. İngiliz mahkemeleri bu adamın suçsuz olduğunu kabul etmek durumunda kalırlar ve karar ertesi günün bütün gazetelerinde geniş yer alır.

Laura artık hedefine ulaşmıştır. Kocasının suçsuz olduğunu bütün dünyaya duyurmuştur. Mahmood’dan olma David, Omar ve Mervyn adlı üç erkek çoçuğu ile birlikte artık başları dik, alınları açık dolaşabileceklerdir…

Mahmood gitmiştir ama arkasında üç evlat bırakmıştır: Yaşadıklarının canlı tanığı olarak David, Omar ve Mervyn.  Bu adam sanki bu ülkeye bu çocukları bırakıp gitmek için gelmiş gibi geliyor bana. Öyle ya bu insanlar, bu ülkeye babalarının geldiği toprakların güzel esintisini bırakacaklar.

Mahmood’un arkasından bu ülkeye esmer tenli yüz binlerce insan gelmiştir. Hepsi bugün burada nispeten rahat yaşamlarını Mahmood gibi dalgakıranlara borçludurlar. Ama bir çoğu onun hikâyesini unutmuştur. Birçoğu sersefil yaşar. Cehalet, fakirlik hüküm sürer aralarında. Mahmood’un topraklarından taşıdığı esinti bile kalmamıştır bazılarında. Bu topraklarda, bu toprağın insanlarından bile hoşgörüsüz olmuşlardır. Nerden nereye… Bir musibet beklerler herhalde.